Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
28 / 2 / 2019

Πρόσφατα έλαβα από δύο διαφορετικά media ένα παρόμοιο μήνυμα. Ήταν κάποιος που μου ζητούσε να διαβάσω αυτά που γράφει και να του δώσω συγγραφικές συμβουλές. Ίσως να ήταν το ίδιο άτομο με διαφορετικά ψευδώνυμα, ίσως να ήταν διαφορετικά άτομα· συμβαίνουν και παράξενες συμπτώσεις μέσα σε μικρά χρονικά διαστήματα, είναι γνωστό.

Δεν ξέρω πόσοι ακριβώς διαβάζουν Σκιώδη Παραλειπόμενα, αλλά, όπως και νάχει, σκέφτηκα ότι ίσως θα ήταν καλά να γράψω εδώ μια διευκρίνιση για οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο:

Έχω γράψει κάποια άρθρα για τη λογοτεχνική γραφή τα οποία μπορεί να φανούν χρήσιμα σε συγγραφείς. Μπορείτε να τα βρείτε όλα εδώ. Και κάθε καινούργιο άρθρο "Περί Γραφής" που θα γράφω, πάλι εκεί θα εμφανίζεται· οπότε, αυτή είναι γενικά μια πλήρης λίστα. Τα άρθρα αυτά τα γράφω απλά επειδή αισθάνομαι πως ξέρω κάτι το οποίο θα ήθελα να μοιραστώ. Διότι... γιατί όχι; Αν μπορείς να μοιραστείς κάτι χρήσιμο, μοιράσου το. Αυτή είναι η νοοτροπία μου.

Αλλά δεν δίνω προσωπικές συμβουλές σε συγγραφείς. Δυστυχώς, δεν μπορώ να διαβάσω το βιβλίο σου και να σου πω την άποψή μου γι’αυτό. Ούτε μπορώ να δεχτώ βιβλία σταλμένα ταχυδρομικά ή να κάνω ανταλλαγές τύπου διάβασέ-με-για-να-σε-διαβάσω. Αν κάποιος με διαβάζει, με διαβάζει επειδή γουστάρει, χωρίς καμία "υποχρέωση" από οποιαδήποτε μεριά.

Αν θέλεις να μου στείλεις κάποιο link για να κατεβάσω το βιβλίο σου από κάπου στο Διαδίκτυο, μπορείς πάντα να μου το στείλεις. Μάλλον θα το κατεβάσω (εκτός αν είναι virus ή τίποτα άλλο ύποπτο). Όμως δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι θα το διαβάσω κιόλας. Ίσως να το διαβάσω, ίσως όχι. Τίποτα δεν αποκλείεται.

Μπορεί να σου γράψω και "συμβουλές" για το βιβλίο; Η πιθανότητα να συμβεί αυτό είναι γύρω στο 0,0012%. Δηλαδή, ψιλοαποκλείεται.

Όταν με έριξαν σ’αυτό τον κόσμο δεν μου έδωσαν άπειρο χρόνο, επομένως έχω την ανώμαλη τάση να κάνω κυρίως τα πράγματα που μου αρέσουν περισσότερο.

Επιπλέον, αν είσαι συγγραφέας, δεν νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος να μάθεις να γράφεις είναι με το να σου δίνουν "συμβουλές". Ο καλύτερος τρόπος να μάθεις είναι γράφοντας και διαβάζοντας διάφορα πράγματα, λογοτεχνικά και μη. Μπορείς, επίσης, να διαβάζεις άρθρα για τη συγγραφή που ίσως να σε βοηθήσουν, αλλά πάντα πρέπει να έχεις υπόψη σου τι θέλεις να κάνεις εσύ, όχι ο αρθρογράφος. Είναι πολύ καλύτερο αυτό απ’το να έχεις από πάνω σου κάποιον που να σου λέει τι είναι "σωστό" και τι είναι "λάθος". Το σωστό και το λάθος είναι κάτι που πρέπει να το ανακαλύψεις.

 

 

Επίσης . . .

Επιλογές Αυγούστου (5/8)


Sibylle Ruppert (βιομηχανικός, σκοτεινός σουρεαλισμός) 10 ταινίες (από την ανατολική Γερμανία) TikTok Farlands (ένας κρυφός κόσμος) Η Google θα κάνει τα smart phones σας ακόμα πιο περιοριστικά (απαγορεύοντας στον οποιονδήποτε να τρέξει δικό του app) Οι Ευρωπαίοι ψηφίζουν (για τις εικόνες στα νέα χαρτονομίσματα) Trompe-L’œil (ένας κρυμμένος κόσμος σκέλεθρων) Solarpunk (μουσική) Η Shell κερδίζει (από τον πόλεμο) Ένας ερημίτης (στις κατακόμβες του Παρισιού) Καρλ Γιουνγκ και συγχρονικότητα (ο μυστικισμός των συμπτώσεων) Ο νεοναζισμός στις ΗΠΑ (βίντεο) Maxfield Parrish (μαγευτική τέχνη) Περίπλοκοι χαρακτήρες (σε Howard, Grell, Wolfe, Dostoevsky) Ars Notoria (και η Άμεση Γνώση) LinX (έρχονται πολλά ακόμα)

 

Γιατί Δεν μας Αρέσει η Παράδοσή μας;


Οι συγγραφείς φανταστικής λογοτεχνίας, στην Ελλάδα, έχουν αρκετές φορές κατηγορηθεί από διάφορους ότι δεν τους αρέσει η ελληνική παράδοση, ότι δεν τη χρησιμοποιούν μέσα στις ιστορίες τους αλλά χρησιμοποιούν την «ξένη» παράδοση.

Ή, μάλλον, αυτό είναι αρκετά γενικό· δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς φαντασίας στην Ελλάδα. Υπάρχουν και ορισμένοι που, φανατικά μάλιστα, γράφουν ιστορίες με έντονη βάση στην ελληνική παράδοση. Αλλά το κάνουν μόνο ορισμένοι, και καλό είναι αφού τους αρέσει. Όμως δεν το κάνουν όλοι, και όσοι δεν το κάνουν έχουν συχνά μπει στο στόχαστρο. Έχουν ακουστεί διάφορα άσχημα λόγια, ότι δεν είναι «αρκετά ελληνικά» αυτά που γράφουν, ότι «δεν τους αρέσει η Ελλάδα», ότι «είναι ξενόφερτη η θεματολογία τους», και παρόμοια μαργαριτάρια.

Κάποιοι φαίνεται να νομίζουν ότι, αν είσαι Έλληνας, πρέπει συνέχεια να γράφεις για τον Δία και τον Ηρακλή, για την Ελληνική Επανάσταση, ή για την καταστροφή της Σμύρνης· για τη Χούντα, για τον Εμφύλιο, ή για την Αντίσταση. Οτιδήποτε άλλο απαγορεύεται! Αν είσαι Έλληνας. Αν είσαι ξένος, εντάξει, όλα καλά· γράψε ό,τι γουστάρεις, βρε αδελφέ. Αλλά, αν είσαι Έλληνας, πρέπει να έχεις περιορισμένη θεματολογία. Για κάποιο μυστηριώδη λόγο.

Αυτό, βέβαια, πάει κόντρα στη νοοτροπία της φανταστικής λογοτεχνίας που – όπως το βλέπω εγώ, τουλάχιστον – είναι να εξερευνάς συνεχώς καινούργια πράγματα και καινούργιες ιδέες.

Εννοείται πως είναι προκατειλημμένο και κακόηθες να κατηγορεί κανείς τους συγγραφείς φαντασίας ότι αυτά που γράφουν «δεν είναι αρκετά ελληνικά», όμως κανείς δεν φαίνεται να αναρωτιέται γιατί αυτοί οι συγγραφείς δεν χρησιμοποιούν την ελληνική παράδοση στη λογοτεχνία τους.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Ιουλίου (21/7)


αμφιλεγόμενα κινούμενα σχέδια, και The New Northland (του Louis Pope Gratacap – 1915), και Jasmine Becket-Griffith & David Van Gough (παραμυθένια, νεκροσουρεαλιστική τέχνη), και ελληνικοί μύθοι σε ταινίες, και The Cube (του Jim Henson – 1969), και η λεηλασία της επιστημονικής φαντασίας (από τους σύγχρονους τεχνολογικούς γίγαντες), και The Cosmic Dope (φιλμ ΕΦ μικρού μήκους), και Δαιμονικά, Χίμαιρες, & το Γκροτέσκο στη Γαλλική Γοτθική Γλυπτική, και το Ατελιέ Heinrichs & Bachmann (εξώφυλλα για βιβλία φαντασίας: ’60–’80), και Clifford D. Simak (μυθιστορήματα ηρωικής φαντασίας), και Bob Peak (τέχνη από την ταινία Excalibur), και Sweets to the Sweet (ο Robert Bloch στην οθόνη), και Richard Powers (ψυχεδελικοσουρεαλιστική τέχνη εξώφυλλων φαντασίας), και: ακόμα περισσότερα στο LinX...